Í fyrsta lagi er framleiðsluorkan avgerandi. Útgerð skal veljast út frá framroknaða framleiðslustøðinum fyri at tryggja, at hon nøktar dagliga framleiðslutørvin og sleppur undan framleiðslusteðgi ella bíleggingarseinkingum orsakað av ófullfíggjaðum útgerðarkapasiteti.
Í øðrum lagi eru útgerðargóðska og stabilitetur í hásæti. Høg-góðskuútgerð tryggjar langtíðar-støðugan rakstur, minkar um viðlíkahalds- og útskiftingarkostnaðin og betra um framleiðsluvirknið.
Í triðja lagi eru reinføris- og trygdarnormar avgerandi. Kjøtvirking krevur ógvuliga høg reinførisnorm. Útgerð skal vera løtt at reinsa og sóttreinsa, uttan blindpunkt fyri at forða fyri bakteriuvøkstri og vørudálking. Útgerð, sum er í samsvari við reglur um matvørureinføri, tryggjar vørugóðsku og trygd.
Rakstrarlætti er eisini umráðandi. Rektararnar skulu lættliga kunna reka útgerðina. Stýripanelið skal vera einfalt og greitt, við einum brúkara-vinarligum skermi, sum minkar um rakstrartrupulleikan og arbeiðsmegina.
Harumframt er útgerðarflexibilitetur ómissandi. Hon skal kunna laga seg til virkistørvin hjá ymiskum sløgum av kjøtvørum og hava til uppgávu at laga virkisparametrar til at nøkta fjølbroyttar marknaðarkrøv.
At enda skal hugsast um fótasporið og rúmligu uppsetingina hjá útgerðini. Tað skal vera í samsvari við verandi amboð á framleiðsluverkstaðnum, gera skynsaman nýtslu av plássi og sleppa undan yvirflóð og ómakin.
At enda er eftir-sølutænasta eisini sera týdningarmikil. Góð eftir-sølutænasta kann loysa trupulleikar, sum koma fyri undir nýtsluni av útgerð í rættari tíð og minka um tap orsakað av útgerðarbilum.
